سلام من یاسمن هستم ؛

یه مترجم و تولید کننده محتوا؛ تمام روز پشت کامپیوترم. از صبح تاشب؛ شب که چه عرض کنم؟ تا پاسی از صبح فردا! آخه من فریلنسرم. فریلنسر یعنی آزادکار بعضی‌ها هم بهش می‌گن، دورکار! یعنی، کسی که از خونه کار می‌کنه. این کار هم جنبه‌های مثبت داره و هم ابعاد منفی. جنبه مثبتش اینه که ساعت کاری آدم دست خودشه. توی فضای خونه است و زمان تلف شده نداره.

منظورم اینه که لازم نیست هر روز کلی زمان صرف کنی، پشت ترافیک بمونی، کلی هزینه کنی، هوای آلوده رو تنفس کنی تا برسی محل کارت. تازه اون جا هم مجبوری با یه عالمه آدم‌های جورواجور از نزدیک سر و کله بزنی. ولی توی محیط خونه از این خبرها نیست. کارهات رو اولویت بندی می‌کنی و هم به کارهای خونه و امور شخصی رسیدگی می‌کنی و هم کارهات رو انجام می‌دی.

حالا، نکته منفی اینه که همون داستان ساعت مشخص کاری نداشتن این جا میاد گریبان آدم رو می‌گیره. یعنی، اگه کارت بگیره و محبوبیت کسب کنی، دیگه نه خواب داری و نه خوراک. نه جمعه می‌فهمی چیه، نه عید و نه عزا … همه‌اش کار و کار و کار. همین میشه که دست و گردن و پشتت داغون می‌شن. تازه من انواع و اقسام تمهیدات رو در نظر گرفتم؛

از صندلی ویژه و میز استاندارد گرفته تا کیبورد ارگونومیک و مانیتور بزرگ و ۲۰ اینچ؛ خلاصه منظور اینه که همه سختی‌های کار و آسیب‌های احتمالی رو در نظر گرفتم. با این حال، دست‌هام و گردن و کمرم مشکل جدی پیدا کردن! دکتر، علاوه بر فیزیوتراپی و بستن گردنبند مخصوص و رعایت یه سری نکات و تجویز دارو، توصیه کرد که از تشک طبی استفاده کنم.

من هم فوری سرچ کردم و با برند بست کلبک آشنا شدم. یه تشک مناسب خریدم و توصیه‌های دیگه دکتر رو هم در نظر گرفتم. الان، وضعیت سلامتم به مراتب بهتر از قبله. البته، کامل خوب نشدم؛ ولی خیلی بهترم. استفاده از این تشک با کیفیت رو به همه پیشنهاد می‌کنم. امتحانش کنین، مطمئن باشین ضرر نمی‌کنین.